رأی وحدت رویه شماره ٧۴۴ـ١٣٩۴/٨/١٩ ھیأت عمومی دیوانعالی کشور

در فرض جمع حبس با سایر مجازاتها، مجازات حبس تعیین کننده درجه مجازات است
مطابق ماده ١٩ قانون مجازات اسلامی، قانونگذار ھر یک از مجازات ھا را در درجه ای خاص قرار داده که قرار گرفتن ھر مجازات در مرتبه ای معین در عین حال مبیّن شدت و ضعف آن کیفر نیز می باشد، لکن در ھر یک از این درجات نیز کیفرھای غیر متجانس وجود دارد که به لحاظ عدم امکان سنجش آنھا با یکدیگر، تشخیص کیفر اشد در بین آنھا بعضاً با اشکال مواجه می گردد؛ به منظور رفع اشکال، تبصره ٣ ماده ١٩ قانون یاد شده، در مقام بیان قاعده، مقرر می دارد: … در صورت تعدد مجازات ھا و عدم امکان تشخیص مجازات شدیدتر، مجازات حبس ملاک است…؛ علاوه بر این در قانون مجازات اسلامی و سایر قوانین جزایی، از جزای نقدی به عنوان «بدیل مناسب تر» مجازات حبس (در مقام تخفیف و تبدیل آن مجازات) و کیفر جایگزین مجازات حبس که علی القاعده ماھیت خفیف تر و ملایم تری از حبس دارد، استفاده شده است و عرف و سابقه قانونگذاری در کشور ما نیز حکایت از صحت چنین استنباطی دارد. بنا به مراتب مذکور، به نظر اکثریت اعضای ھیأت عمومی دیوان عالی کشور، در مواردی که مجازات بزه حبس توأم با جزای نقدی تعیین
گردیده، کیفر حبس ملاک تشخیص درجه مجازات و بالنتیجه صلاحیت دادگاه است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *